جاده ی زندگی

اشکهام میریزه خیابون تار تار شده ...تمام تلاشم اینه به هق هق نیوفتم ...میوفتم دستامو میذارم رو صورتم و اندازه ی تمام حجم ناراحتیم هق هق میکنم...صداش میاد محکم اسممو صدا میزنه میزنه کنار شونه هامو میچرخونه سمتش میگه نکن بامن اینجور ...نکن گناه دارم بخدا ...بقیه هق هقمو قورت میدم دستامو برمیدارم صورتم پراشکه سرمو میکنم تو کیفم دنبال دستمال جیبیم...سریع اشکامو پاک میکنم...نگاش میکنم غمگینه لبخند میزنم میگم دست خودم نیست (میدونه عادت دارم وسط گریه میخندم که بگم مشکلی نیست عادت فامیلمونه هرچی غمگین تر باشیم بلندتر و پرهیجانتر میخندیم ...ارثیه کاریش نمیشه کرد)...میگه نکن اینجوری...

آخه اینجوریش دست من نیست دوباره بغضه میاد...

بعد کلی کلنجار رفتن باخودم تصمیم میگیرم گریه نکن ...شیشه ی ماشینو میکشم پایین همسر پشت چراغ قرمزها وقت میکنه نگاهم کنه ...نگاهش غم داره از همه جا بی خبر زنش بهش زنگ زده بیا دنبالم درحالیکه ریلکس پای تلویزیون لم داده هول میشه بدو بدو ماشینو از پارکینگ درمیاره میبینه وااای شلوار ورزشی خونه پوشیده دوباره برمیگرده بدو بدو لباس بیرون میپوشه و رانندگی میکنه تا برسه به زنش...

 وقتی دم خونمون از ماشین پیاده شد اومد سمتم گفت سلام چی شده؟تو که منو کشتی...لبخند میزنم تو چشمام نگام میکنه میدونم رد اشکو دیده شونه هامو بغل میکنه به مامانم میگه مردم تا رسیدم بهش دارو نداره من اینه...مامانم میگه دلش واستون تنگ شده بود...میگه همه چیز من اینه بخدا ...مامانم میگه مال شما...میگه چمدونشم بدین همینجوری میبرمش دیگه هم نمیارمش و میخنده مامانم نگران نگام میکنه میگه نه بیارینش یه دونه آسی دارم...میخنده میگه سالم تحویلش میدم دستمو میکشه سوار ماشینم میکنه ...سرکوچه نرسیده میگه بگو چت شد و سیل اشکای من و سکوتش...

باد میخوره تو صورتم، اشکام میاد از همسر میترسم...دلم میخواد مثه آلپاچینو میشد با یه طرف صورتم خون گریه کنم با یه طرفش بخندم...تمام زورم میشه تعداد اشکای کمتر از چشم چپ و زود پاک کردنشون...

دلتون بخواد نخواد؛ زندگی گاهی یادش میره بهتون بخنده...